Van 6 naar 300 koeien in ruim 60 jaar. Het schetst in een notendop de ontwikkeling die het bedrijf van Annie Exterkate, Pauline Wolthuis en Christel Sprokkereef en hun partners doormaakte. Opmerkelijk is dat het bedrijf via hen in de vrouwelijke lijn is voortgezet én dat alle generaties nog steeds bijdragen aan het familiebedrijf. ‘Het zat er bij Pauline altijd al in dat ze ondernemer zou worden’, vertelt oma Annie. ‘Pauline was altijd bij de koeien en ging graag met Johan op pad voor de handel in stamboekvee. Ze was nog maar vijftien jaar toen ze voorstelde om te verhuizen, omdat het boeren tussen Ambt Delden en Goor wel erg lastig begon te worden. Dat had ze toen al goed gezien.’ Die verhuizing naar het Drentse Odoornerveen volgde uiteindelijk in 2002. Daar moest alles letterlijk vanaf de grond worden opgebouwd. ‘We kochten 61 hectare met daarop niet één boom of struik. Een weids landschap vergeleken met Twente. Dat was best even wennen’, herinnert Pauline zich.
Generaties lang gedreven bouwen aan familiebedrijf

In vrouwelijke lijn gaat het melkveebedrijf Exterkate-Wolthuis-Sprokkereef van generatie op generatie. Ondernemend en gedreven het familiebedrijf doorontwikkelen lijkt vanzelfsprekend, maar elke generatie had en heeft zo haar eigen uitdagingen.
Opa stimuleerde robotmelken
Christel maakte de verhuizing niet heel bewust mee, ze was vijf jaar, maar zij wijst erop dat het opa Johan was die aanspoorde om te gaan melken met robots. ‘Waar mijn ouders eigenlijk voor een carrouselmelkstal wilden gaan, pleitte opa voor een robot. Dat was, zeker in die tijd, erg vooruitstrevend.’ Christel spreekt ook met bewondering over haar moeder en oma, die ze beiden ‘enorm gedreven’ noemt. ‘Ik weet niet beter dan dat oma en mam hun hele leven met toewijding hebben klaargestaan voor het bedrijf en het gezin. Oma is zorgzaam en onbaatzuchtig, mam is vooral sterk op sociaal en zakelijk gebied.’ Op hun beurt kijken Pauline en Annie trots naar de nieuwste generatie. ‘Fijn dat het bedrijf in de familie blijft, maar ik vind loslaten wel wat lastig’, bekent Pauline. ‘Ik denk er daarom al bewust over na om zelf iets naast het werk op de boerderij te gaan ondernemen als Christel en Henk-Jan het bedrijf echt hebben overgenomen.’
Boerin worden vanzelfsprekend
Het bedrijf telt inmiddels 300 koeien en er is 161 hectare grond in gebruik. Christel stopte recent met haar werk als jurist bij Flynth, omdat de baan buiten de deur, het jonge gezin en de toenemende verantwoordelijkheid op de boerderij steeds lastiger te combineren waren. ‘Als jurist kan en mag je niet bouwen op aannames, je moet altijd onderzoeken wat de feiten en omstandigheden zijn. Goed doorvragen is daarom belangrijk. Mijn moeder zegt soms wel eens geërgerd: “Neem dat nou maar gewoon aan.” Maar ik wil juist graag weten waarom iets zo is of gedaan wordt. Zo krijg ik een beter inzicht in de bedrijfsvoering en kan ik beter mijn eigen keuzes maken.’ Christel wist dat buitenshuis werken tijdelijk zou zijn en boerin worden was voor haar vanzelfsprekend. ‘Het leukste is om samen te werken met Henk-Jan en het bedrijf verder te ontwikkelen. Mijn ouders hebben het bedrijf in omvang meer dan verdubbeld. Ik sluit niets uit, maar op korte termijn verwacht ik geen forse groei. Mijn uitdaging en doel zitten in optimalisatie, voor zowel de koeien als onszelf.’ Oma Annie geniet zichtbaar van het gesprek en hoort het met pretogen aan. ‘We hebben altijd alles zelf willen doen en er kon ook veel op basis van vertrouwen. Nu moet je veel meer bewijzen en van alles weten, ook van de wetgeving. De nieuwe generatie is daar gelukkig beter voor opgeleid.’
