‘Al vanaf mijn achttiende zit ik in de familiale kalverhouderij van mijn ouders. Op vier locaties mesten we 3150 kalveren af. Vooral mijn moeder, onze vaste bedrijfspartner Marte en ik zijn er dagelijks actief. Mijn man Kim Luyten is voltijds onderhoudstechnieker en mijn vader René heeft een bouwbedrijf. We zijn altijd druk dus.’ ‘Mijn vrienden vond ik in het dorp en als lid van de boerinnenorganisatie Agra. Mezelf omringen met mensen met dezelfde interesses en uitdagingen heb ik nodig. Bij hen kan ik mijn ei kwijt. Toen de verkiezing van De Schoonste Boerin van 2017 eraan kwam, schreef ik me na de suggestie van mijn schoonzus in. Die verkiezing won ik uiteindelijk niet, ik werd tweede eredame. Maar ik bleef me wel inzetten voor de sector, onder meer tijdens de boerenprotesten tegen de stikstofcrisis in 2023. En van het een kwam het ander.’
Zes vragen aan Emelie Laeremans
Stilzitten staat niet in het woordenboek van Emelie Laeremans. Als voorzitter van de gemeenteraad in het Vlaamse Herselt, van de bedrijfsgilde en van de sectorvakgroep kalverhouderij van Boerenbond zet ze zich volop in voor de belangen van de landbouwers. Dat vraagt veel van haar privéleven. Zonder strakke planning houdt ze alle ballen niet in de lucht.
Hoe ben je in het bestuursleven terechtgekomen?
Welke rollen neem je vandaag op?
‘In de sectorvakgroep van Boerenbond werk ik mee aan dossiers rondom de kalverhouderij. Als voorzitter van de bedrijfsgilde en lid van de regioraad neem ik de bezorgdheden van boeren uit mijn regio mee naar het provinciaal bestuur van Boerenbond. Daarnaast ben ik ook voorzitter van de gemeenteraad in Herselt. Mensen spoorden me aan om in de politiek te stappen. En zo geschiedde. In de functie als voorzitter leid ik nu de gemeenteraad.’
Waar ben je het meest trots op in je bestuurswerk?
‘Als ik een paar stenen in de rivier verleg, verandert de stroom misschien. Het doorduwen van het digitale paspoort met de vakgroep kalverhouderij was voor mij bijvoorbeeld een mooie verwezenlijking. Als kalverhoudster moest ik elk jaar tijdens een slachtweek zo’n 1200 kalverpaspoorten invullen. Ik ben blij dat dat nu gedigitaliseerd is.’ ‘Naast resultaten boeken wil ik de sector vooral zo goed mogelijk vertegenwoordigen. Dit jaar rolt de overheid de Vlaamse landbouwvisie 2050 uit als basis voor toekomstig beleid. Samen met andere stakeholders heb ik daar input voor gegeven. Daar doe ik het echt voor. In zulke gesprekken vertegenwoordig je de sector en draag je verantwoordelijkheid. Ik spreek mijn mening altijd eerlijk uit, ook al is die niet altijd politiek correct of ga ik soms eens uit de bocht. Maar ik probeer altijd in naam van alle landbouwondernemers te spreken. Het liefst doe ik dat met een lach en een zwans.’
‘Mijn week plan ik op voorhand in, anders is het chaos’
Hoe combineer je al die rollen?
‘Mijn drie bestuursrollen combineren met de kalverhouderij maakt mijn leven druk. Vroeger zei ik op bijna elke vergadering ja, omdat ik alles interessant vond. Tot ik vorig jaar, tijdens een laadweek met veel slaaptekort, over mijn grenzen ging. Ook mijn rol als mama stond daardoor onder druk. Sindsdien beloof ik mezelf om maximaal drie avonden per week de deur uit te gaan. Tijdens de laadweek en startweken van de kalveren neem ik geen extra engagementen meer aan.’
‘Gelukkig kan ik terugvallen op de hulp van mijn moeder en een vriendin van haar die helpt met de kinderen. Binnenkort schakel ik ook over van vier naar acht uur poetshulp. Ik strijk dus niet meer, kuis niet meer en de boodschappen laat ik leveren.’ (Lacht) ‘Allemaal keuzes om chaos te voorkomen.’
Hoe zorg je ervoor dat je het overzicht bewaart?
‘Ik leer graag bij over ondernemen en efficiënt werken. Uit het boek The 7 Habits van Stephen Covey leerde ik mijn agenda indelen volgens mijn prioriteiten. De hobby’s van de kinderen, sport en administratieve taken horen daar allemaal bij. Elke zondag maak ik een uurtje vrij om mijn week te plannen. Doe ik dat niet, dan is mijn week chaos. Ook de mensen die met me samenwerken op het bedrijf, krijgen een suggestieplanning met prioriteiten als het druk is.’ ‘Daarnaast is mijn digitale notitieboek ReMarkable onmisbaar. Al mijn notities staan er netjes geordend in mapjes, zoals bijvoorbeeld: vennootschappen, stuurmomenten, sectorvakgroep kalverhouderij en politiek. Dat is gewoon heel handig.’ ‘Naast lezen volg ik graag bijscholingen. Een paar jaar geleden heb ik twee keer een vijfdaagse ondernemingscursus van Carl Vandevelde gevolgd in het buitenland. Hij helpt ondernemers om meer omzet, winst, vrijheid en levenskwaliteit uit hun onderneming te halen. Ook heb ik bij Syntra West een cursus gevolgd over het efficiënt beheren van je mailbox.’
Wat neem je mee uit al die opleidingen?
‘Alles wat je kan automatiseren, moet je automatiseren. Dat maakt je leven een pak makkelijker. Zo maakte ik mijn eigen AI-assistent: Brick. Die kent “alle” relevante informatie van ons bedrijf, omdat ik die zelf heb ingevoerd. Vroeger zocht ik soms minutenlang het werknummer van een kalf. Nu vraag ik het gewoon aan Brick en heb ik het meteen. Dat geeft tijd voor andere dingen.’ ‘Daarnaast blijf ik mezelf via al die leermomenten bijschaven. Door de cursussen die ik heb gevolgd, leerde ik mijn verhaal ook sterker te brengen. Dat vind ik belangrijk. Je kan nog de beste ideeën hebben, maar als je ze niet kunt overbrengen, hebben ze weinig waarde. Ik spreek dan ook graag voor een groep. Zo was ik gastspreker voor de ondernemers van Herselt over het stikstofakkoord en stond ik via Boerenwijs voor de klas om kinderen kennis te laten maken met de landbouw. Ik weerleg aan burgers graag misverstanden, zoals zaken over overbemesting. Zoiets van: “Nee mannen, zo zit dat niet.” Die cursussen hebben me zeker geholpen om mijn boodschap met vertrouwen over te brengen.’